Trichotillomania jest to zaburzenie kontroli impulsu, polega na pragnieniu wyrywania własnych włosów, jego zaspokojenie przynosi choremu ulgę. Zaburzenie to jest stanem psychologicznym. Obecnie uważa się, że jest ono związane z zaburzeniem chemicznej równowagi mózgu pacjenta.

Może pojawić się już w trakcie pierwszego roku życia, ale najczęściej pojawia się w okresie dojrzewania, częściej u kobiet niż mężczyzn. Objawia się wyrywaniem przez osobę włosów z głowy, brwi, rzęs i miejsc widocznych. Przyjmuje się, że jeżeli wyrywaniu włosów towarzyszy swędzenie skóry, czy inne zmiany, to choroba nie jest diagnozowana. W trakcie jej trwania może ona mieć postać świadomą lub nieuświadomioną. W obu przypadkach dotknięty schorzeniem nie jest w stanie zaprzestać wyrywania włosów z własnej woli.

Niektóre osoby wyrywają włosy raz na jakiś czas, inne po wyrywaniu bawią się nimi, jeszcze inne wkładają je do ust. W tym ostatnim przypadku mówi się o trichofagii. Przy występowaniu objawów trichotillomanii może się pojawić ból głowy, zaburzenia snu i osłabienie uwagi.

Schorzenie leczy się przy zastosowaniu metod psychoterapii i farmakologicznie. Jedną z najskuteczniejszych metod jest terapia behawioralno-poznawczą. W leczeniu schorzenia bardzo ważne jest wsparcie bliskich, osoby chore bardzo często boją się reakcji otoczenia i niezrozumienia, że nie mogą samodzielnie zaprzestać wyrywania włosów. Są to osoby cierpiące często na depresję i posiadające niską samoocenę. Ukrywanie schorzenia dodatkowo utrudnia jego leczenie.